เราเป็นคนชอบกินอะไรแปลกๆ (แต่ไม่เข้าขั้นโรคจิตนะ)
แปลกในที่นี้หมายถึง ชอบเอาของที่ไม่คู่ควร มากินคู่กัน
อาทิเช่น กินแอ๊ปเปิ้ลกับน้ำพริกกะปิ กินเครปสตรอเบอรี่ใส่ทูน่า
กินแตงโมกับแกงเขียวหวาน
กินไอติมรสช็อกโกแล็ตแกล้มกับต้มยำทะเล
อะไรประมาณนี้ ...
อี๋ๆๆๆ ... อย่าเพิ่งอ้วกกันซะก่อนล่ะ
เรามีเหตุผลในการทดลองกินอะไรแปลกๆนะ
เราคิดว่าอาหารแต่ละอย่าง จะมีรสชาติในแบบฉบับของมัน
ซึ่งอาหารบางอย่าง ก็เหมาะเจาะที่จะกินคู่กับอาหารบางอย่าง
ภาษานักชิมเค้าบอกว่า รสชาติเช่างเข้ากันได้ดี
เหมือนกับไวน์แดง ที่ต้องกินกับเนื้อ
หรือ กล้วยไข่ ที่ต้องกินคู่กระยาสารท
แต่ว่า ... มันน่าเบื่อนะ ถ้ามีสูตรบังคับตายตัว
ว่าต้องกินไอ้นี่ คู่กับไอ้นั่น
หรือ ห้ามกินนั่น คู่กับไอ้นี่ ...
ของคาว ก็ต้องอยู่ในหมวดของคาว
จะเอามากินปะปนกับของหวานไม่ได้ ... มันผิดผี
.
.
.
เราเคยลองสั่งเครปรถเข็น ... เป็นเครปน้ำพริกเผา
แต่จะขอเบรคความเค็มและเผ็ด
ด้วยการเติมลูกเกด พร้อมกับราดซอสบลูเบอรี่ลงไป
แปลงร่างเป็นเครปลูกครึ่ง ... ที่รสชาติเค็มๆหวานๆ ปะแล่มๆ
แปลกๆ แต่ก็อร่อยดี
เวลาสั่งมากินทีไร ก็จะโดนค่อนขอดว่า ไอ้บ้า ... กินอะไรพิลึกๆ
แต่เราก็ยังคงสนุกกับการทดลองกินของคาวปะปนกับของหวานต่อไป
(ช่างเป็นพฤติกรรมการกินที่ไร้รสนิยมเสียนี่กระไร)
เวลาที่ได้ค้นพบการแมชชิ่งของอาหาร 2 อย่างที่ไม่น่าจะเข้ากันได้
แต่ว่ามันเข้ากันได้ ... มันเป็นเรื่องน่าตื่นเต้ลลล์
รสนิยมในการรับประทานของเราอาจจะพิลึกสักนิด
แต่ว่ามันก็เป็นสีสันอย่างหนึ่งในชีวิตนะ
.
.
.
หวานอย่างเดียวก็ไม่ดี
เค็มไปก็ไม่เวิร์ค
ต้องเค็มๆ หวานๆ (ขมๆ) ... แบบนี้แหล่ะ
มันจ๊าบ จ๊าบ ดี