เพิ่งอ่าน ฮิโตะคะเกะ : หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข บนรถเมล์แบบม้วนเดียวจบ
ปิดหนังสือแล้วก็อึ้งๆไปเล็กน้อย ...
เมื่อที่ได้อ่านงานเขียนของ โยชิโมโต บานานา ไม่ว่ากี่เรื่องต่อกี่เรื่อง
พออ่านจบ ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกๆอยู่ที่คอ แก้มร้อนๆ ตาแดงๆ หายใจติดๆขัดๆ
คุณโยชิโมโตนี่เธอก็ช่างเป็นนักเขียนที่มีรสมือแปลกปร่า ประหลาดลึกล้ำดีจริงๆเลยนะ
อ่านจบไปแล้วหนึ่งรอบ
ก็อยากจะหาเวลานิ่งๆและเงียบๆ ค่อยๆละเลียดเล็มอ่าน ... อีกสักรอบ
ทั้งๆที่เนื้อหาในเรื่องก็มีตัวละครหลักๆอยู่แค่ ... คน 2 คน
เรื่องราวของคนสองคนที่มีอดีตในวัยเยาว์ที่(ค่อนข้าง)แปลกประหลาด
และสะเทือนจิตใจ(พอสมควร)
แต่โลกกลมๆก็มีแรงดึงดูดและแรงโน้มถ่วง พาให้คนสองคนที่ว่านั่น มาใช้ชีวิตร่วมกัน
เป็นความสัมพันธ์ของชีวิตคู่ที่ ... ดูอ้างว้าง ขาดๆหายๆ - ติดๆดับๆ
ชีวิตที่ต่างคนต่างก็มีปมที่ผูกมาคนละแบบ
ความสัมพันธ์ของคนสองคนที่ว่านี้
มันทำให้เรานึกถึงคำว่า ' สิ่งที่เหมือนกันจะดึงดูดเข้าหากัน'
บางทีไอ้ความประหลาดของอีกฝ่าย ก็อาจจะช่วยลบปมบางอย่างให้กับอีกฝ่าย
เหมือนเป็นการบำบัดภาวะลุ่มๆดอนๆของจิตใจ
และช่วยเติมบางอย่างที่ขาดหายไปในช่วงชีวิตวัยเยาว์ ...เยียวยาให้กันและกัน
ก็อาจเป็นไปได้
ใครว่า ความผิดปกติ ไม่ดี ... ดิฉันขอเถียง
ความบูดๆเบี้ยวๆ
บางทีมันก็มีความงามซ่อนอยู่นะ
