เมื่อวานหลังกลับมาจากส่งแฟนกลับมาตุภูมิ
เราเดินหงอยๆหงิงๆกลับบ้านแบบเหงาโงกเงก
แถมรถเมล์ที่นั่งเข้าซอยมาดันเปิดเพลงใจร้าวอีก (โว๊ย จะทรมานใจกันไปถึงหนายยย)
เดินคอตกเปิดประตูเข้าบ้านแบบมืดๆ
แมวสิบตัวที่บ้านก็ช่วยอะไรไม่ได้
เศร้า เศร้า เศร้า
คิดถึงแฟรนนนนนนนนนนนนนน
เปิดไฟในบ้านให้มันสว่างๆ
เปิดทีวี คุยกับแมว รีดผ้า หาอะไรทำไปเรื่อยๆ
อาการสำออยแบบนี้ มักจะเป็นเฉพาะเวลาได้เจอแฟน
พอกลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกที ... จริงๆมันก็อยู่ได้ล่ะนะ
ทำกระแด่ะเป็นนางเอกหนังเกาหลีไปงั้นๆแหล่ะ (ฮุ๊ย นังนี่)
หลังจากทำตัวเป็นนางเอกเกาหลีทำเป็นเศร้าได้ประมาณครึ่งชั่วโมง
ก็จัดการแกะถุงส้มตำปูปลาร้า
และหมอนทอง 1 แพ็ค
(ก่อนหน้าเพิ่งไปนั่งกินฟูจิเซ็ตใหญ่กับแฟนมานะนั่น)
ลั๊ล ลา
อยู่เป็นคู่มั่ง อยู่คนเดียวมั่ง ชีวิตมันก็แซ่บดีนะค๊าบเพ่น้อง
Edit :
เดี๊ยนกินทุเรียนไปสองต่อน ส่วนอีกต่อน(ใหญ่) มันยังดิบอยู่ !
พรุ่งนี้เดี๊ยนจะไปหักคอพ่อค้าทุเรียนหน้าปากซอย
มาดูถูกราชินีหมอนทองอย่างเดี๊ยนได้อย่างไรกัน !
