มานั่งคิดๆดู
รู้สึกว่าเราจะจริงจังกับงานอดิเรกมากกว่างานที่ทำประจำซะอีกนะเนี่ย
เขียนบล็อก
ทำงานฝีมือ
ทำกับข้าว
ปลูกต้นไม้
แบกเป้เที่ยว
แกะยางลบ
เลี้ยงแมว
ถ่ายรูป
เรียนภาษาญี่ปุ่น
ส่วนงานประจำที่ทำอยู่ ก็เหมือนไปทำเพื่อที่จะได้เจอเพื่อนที่ทำงาน
ได้เงินเดือนมาเลี้ยงชีพ
แต่ก็ไม่สนุกและไม่จริงจังเท่ากับงานอดิเรก
ซึ่งแบบนี้ไม่ดีเลยนะ
งานประจำก็ควรทำด้วยความสนุกและจริงจังสิ จริงไหม
หรือว่าเราอาจจะยังไม่เจองานที่ตัวเองชอบมากๆก็ได้
เพราะความสนใจของเราค่อนข้างหลากหลายเยอะแยะไปหมด
โน่นก็อยากทำ นี่ก็อยากทำ เป็นพวก Generalist มากกว่า specialist นะเนี่ย
แบบว่า เกิดมาทั้งที ก็ขอลองมันทุกอย่าง
เคยคุยกับเพื่อนคนนึง ซึ่งเค้าก็ดูประสบความสำเร็จในอาชีพการงานดี (ดูรวยดี)
แต่เพื่อนก็บ่นๆว่า ไอ้ที่ทำอยู่นี้ ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองชอบจริงๆหรือเปล่า
มีสตางค์ แต่ไม่ค่อยจะมีความสุข
ก็เป็นเรื่องที่น่าคิดนะ
เพราะเป้าหมายของแต่ละคนไม่เหมือนกันอยู่แล้ว
ส่วนงานอดิเรกที่ว่ามาทั้งหมดนั่น
เราก็คงจะเอ็นจอยและจริงจังกับมันต่อไป
ส่วนงานประจำ ก็คงต้องเอากลับไปนอนคิดต่อ
ว่าจะ Play Safe ต่อไป หรือจะออกไปตะแลดแต๊ดแต๋
ออกจากโลกเดิมๆที่เคยชิน
นี่ขนาดทำงานมาตั้งนาน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ
ก็ยังคิดมากเหมือนตอนเรียนจบใหม่ๆเลยนะ
แต่อาจจะคิดน้อยและก็สับสนน้อยกว่าตอนนั้น
อย่างน้อยเป้าหมายในชีวิต มันก็พอจะมองเห็นบ้าง
อาศัยแค่ความกล้า และก็ตั้งใจจริงเท่านั้นแหล่ะ
ที่ผ่านมารู้สึกว่าเราจะติดเล่นมากไปหน่อย (ลืมไปว่าแก่แล้วนะมึง)
อยากเขียนต่อ
แต่รู้สึกว่าเอ็นทรี่นี้จะยาวมากเกินไปแล้ว
นึกไม่ออกแล้วด้วยว่าจะเขียนอะไรต่อ
ลงรูปให้ดูด้วยซิ
