เราอยู่ตัวคนเดียวแบบหัวเดียวกระเทียมลีบในกรุงเทพฯ

บางที่ (และหลายที) ก็รู้สึกเหงามากๆ

จะเรียกว่า เหงา หรือ ว่าอะไรดีล่ะ

เอาเป็นว่า มันเป็นความรู้สึก “คิดถึง” (กรุณาร้องเพลงของพี่เบิร์ดประกอบการอ่านไปด้วย)

คน – สัตว์ – สิ่งของ – ต้นไม้ – ดอกไม้

อะไรที่มันคุ้นเคย และ รู้สึกผูกพัน

คิดถึงมากๆ ประมาณว่า ... อยากเห็นหน้า

อยากพูดคุย อยากสัมผัส จับต้อง และ อยากกอดแน่นๆ

...

อันนี้ก็อาจจะเป็นข้อดีของเด็กต่างจังหวัดแบบเรา

ที่อย่างน้อยก็ยังมีบ้านไว้ให้คิดถึง (แหม ...พูดปลอบใจตัวเองไปงั้นแหล่ะน่า)



ป.ล. รูปปฏิทินนั่น ...

เป็นปฏิทินของปีที่แล้ว พ่อเราเอาปากกาหมึกแดงมาวงๆๆๆๆ

นั่งรอวันลูกกลับบ้าน (ฮือๆ ... ลูกจะพยายามกลับบ้านบ่อยๆนะป๊ะป๋าจ๋า)


อย่ากระนั้นเลย...

สุดสัปดาห์นี้

กลับบ้านนอก ไปหาพ่อหาแม่ & นอนตีพุงดีกว่านะเรา