เพิ่งอ่าน  ฮิโตะคะเกะ : หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข   บนรถเมล์แบบม้วนเดียวจบ

ปิดหนังสือแล้วก็อึ้งๆไปเล็กน้อย ...

เมื่อที่ได้อ่านงานเขียนของ โยชิโมโต บานานา ไม่ว่ากี่เรื่องต่อกี่เรื่อง

พออ่านจบ ก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกๆอยู่ที่คอ แก้มร้อนๆ ตาแดงๆ หายใจติดๆขัดๆ

คุณโยชิโมโตนี่เธอก็ช่างเป็นนักเขียนที่มีรสมือแปลกปร่า ประหลาดลึกล้ำดีจริงๆเลยนะ

อ่านจบไปแล้วหนึ่งรอบ

ก็อยากจะหาเวลานิ่งๆและเงียบๆ ค่อยๆละเลียดเล็มอ่าน ... อีกสักรอบ

ทั้งๆที่เนื้อหาในเรื่องก็มีตัวละครหลักๆอยู่แค่ ... คน 2 คน

เรื่องราวของคนสองคนที่มีอดีตในวัยเยาว์ที่(ค่อนข้าง)แปลกประหลาด

และสะเทือนจิตใจ(พอสมควร)


แต่โลกกลมๆก็มีแรงดึงดูดและแรงโน้มถ่วง พาให้คนสองคนที่ว่านั่น มาใช้ชีวิตร่วมกัน

เป็นความสัมพันธ์ของชีวิตคู่ที่ ... ดูอ้างว้าง ขาดๆหายๆ - ติดๆดับๆ

ชีวิตที่ต่างคนต่างก็มีปมที่ผูกมาคนละแบบ

ความสัมพันธ์ของคนสองคนที่ว่านี้

มันทำให้เรานึกถึงคำว่า  ' สิ่งที่เหมือนกันจะดึงดูดเข้าหากัน'

บางทีไอ้ความประหลาดของอีกฝ่าย ก็อาจจะช่วยลบปมบางอย่างให้กับอีกฝ่าย

เหมือนเป็นการบำบัดภาวะลุ่มๆดอนๆของจิตใจ

และช่วยเติมบางอย่างที่ขาดหายไปในช่วงชีวิตวัยเยาว์ ...เยียวยาให้กันและกัน

ก็อาจเป็นไปได้

ใครว่า ความผิดปกติ ไม่ดี  ... ดิฉันขอเถียง