ข้าพเจ้าละทิ้งทางโลกและทางธรรม
วันๆก็หมกมุ่นอยู่กับตัวเอง
ไม่มีปาร์ตี้วันหยุดแบบที่เคยๆ
รวมทั้งไม่ได้ออกไปเจอใคร
ตื่นเช้าออกไปทำงาน ตะวันตกดินก็กลับบ้าน
ให้อาหารแมว นอนอ่านหนังสือ
แลดูชีวิตมันเงียบเหงา เศร้าสร้อยอย่างไรพิกลใช่ไหม
แต่ก็แปลกนะที่ไม่ได้รู้สึกเหว่ว้าโศกาอาดูร
กลับรู้สึกดีและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เป็นอารมณ์แปลกใหม่ ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เพิ่งเข้าใจว่า จะสุข จะทุกข์สักแค่ไหน
มันก็อยู่ที่ว่า ใจของเราจะเลือก รับ หรือ
ตอนนี้สามารถเดินร้องเพลงหงุงหงิงๆคนเดียวได้อย่างสบายในอารมณ์
(เฮ๊ย นี่ไม่ได้บ้านะ)
ฝังจิตฝังใจอยู่กับการงาน … ฝันเล็กๆ และ ชีวิตของตัวเองล้วนๆ
เหมือนกำลังแก้โจทย์สมการในวิชาคณิตศาตร์
ซึ่งคนเกลียดวิชาเลขเข้าไส้แบบเราก็ต้องพยายามมากกว่าปกติ
ก็ค่อยๆทำมันไป ... อยากรู้เหมือนกันว่าตัวเองจะทำได้ดีสักขนาดไหน
ยืนด้วยลำแข้งตัวเองเนี่ย
มัน-ก็-เหนื่อย-เหมือน-กัน-นะ-โฟ๊ย ...
