เมื่อเช้าเราตื่นตั้งแต่ตี 5

เหตุที่ตื่นเช้าผิดปกติ ก็เพราะเราสะดุ้งตื่นตอนตี 3

สะดุ้งตื่นเพราะฝันไปว่ากำลังเคลียร์งานในออฟฟิศที่คั่งค้างตั้งแต่ก่อนวันหยุดยาว

แม่จ้าว ... ช่างฝันได้วิชาการมากๆ

ปกติเราไม่ใช่พวกบ้างานเลยนะ

ยกเว้นว่า ถ้างานไม่เสร็จ ก็อาจจะรู้สึกเหมือนมีอะไรติดๆอยู่ในใจ

และนี่ก็อาจจะเป็นสาเหตุแห่งฝันบ้าวิชาการ ... ทำกรูตื่นตั้งแต่ตีห้า ... ฮ่วย ฮ่วย



ตกบ่ายได้รับโทรศัพท์จากลูกค้าฝิ่น

ซึ่งเป็นทีมลูกค้าที่น่ารักมากๆ

เราไปรับงานมาตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วล่ะ

แล้วเราก็จัดการดองเอาไว้ (เอาเรื่องป่วยมาอ้าง)

ครบ 1 เดือนพอดี ลูกค้าก็โทรมาตามงาน (น้ำเสียงลูกค้าเกรงใจมาก)

เรารับสาย ก็ขอโทษขอโพยที่ล่าช้าไปตามระเบียบ (มันน่านัก)

แต่ลูกค้าแสนดีของเราก็ดันมาขอโทษเรากลับอีก

บอกว่า เค้าขอโทษ ที่ทอดทิ้งเรา ไม่ได้ส่งข้อมูลมาเพิ่มเติมให้ ปล่อยให้คุณติ๊กรอยาว !

อ้าว ... เป็นซะงั้นไป (แต่ก็ดีนะ ... ฮิ ฮิ)

.
.

เราเลยสัญญากับตัวเองไว้ว่า วันหยุดนี้ เราจะจัดการ งานที่คั่งค้างทั้งหลายให้เสร็จ

ต้องทำให้ดีๆด้วย เพราะลูกค้าน่ารักซะขนาดนี้

(งานเสร็จเร็ว ก็ได้เงินเร็ว ... ท่องไว้นะโว๊ย)

.
.

ช่วงนี้เราอาจจะงดออกเดท งดปาร์ตี้ งดเดินสาย

เราขอตัวหมกอยู่บ้าน สูบผิ่น กินยาดอง

ระยะนี้ เรืองดออกเดินทะเลชั่วคราว

ขอเก็บหอมรอมริบสำหรับฝันเล็กๆของเรา

ใครไปไหนมาไหน ก็เผื่อแผ่เราบ้างเน้อ

.
.

วันนี้เราส่งอีเมลล์รูปข้างล่างนี้ไปให้น้องชาย

น้องชายผู้ซึ่งติดภารกิจ ไม่สามารถกลับมาร่วมวงไพบูลย์กินข้าวกับครอบครัวในวันหยุดยาวได้

บ้านเรากินกันง่ายๆนะ

อาหารอาจจะธรรมด๊า ธรรดา ไม่หรูหรา ... แต่ว่าถูกปาก.

มีบางเมนูในรูป เราเป็นคนลงมือทำเองด้วย (ให้เดากันเองละกันว่าชามไหน ฮ่ะ ฮ่ะ)


ส่วนเมนูอาหารช่องสุดท้ายที่ว่างไว้

เราเว้นไว้ให้น้องชายมันเติมเอาเอง ... ว่าอยากกินอะไร

บ้านช่องไม่กลับ อดกินของอร่อย

โสน้าหน้า โสน้าหน้า ...