หลังพักเที่ยงเมื่อวันก่อน

ระหว่างที่นั่งรอซื้อกาแฟเจ้าประจำ

ก็พอดีกับที่น้องชาย (เอ ... จะเรียกมันว่า น้องชาย หรือ น้องสาวดีหว่า)

ซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมกันดีกับเรา แต่อยู่คนละแผนก และทำงานอยู่กันคนละตึก

น้องเค้าคงเพิ่งทานข้าวกลางวันเสร็จ และก็กำลังจะเดินกลับขึ้นตึกพอดี

และคงเห็นเรานั่งด๋อยๆรอกาแฟอยู่

น้องชาย(ใจสาว) ร้องทัก พลางเดินปรี่มาที่เก้าอี้ที่เรานั่งอยู่


" ไม่เจอกันนานเลยนะเจ๊

เจ๊ไปทำอะไรมา ขอบตาดำคล้ำ

ไม่ได้นอนเหรอ งานเยอะเหรอ หรือว่าอกหัก หน้าตาดูไม่ได้เลย

บอกแล้วว่าอย่าไปเที่ยวกับผู้ชายบ่อย เห็นไหมเนี่ย โทรมมาเชียว "

เรานั่งยิ้มๆ ขี้เกียจเถียงมัน บอกแค่ว่า ความดันต่ำของเรากำเริบ

เลยกลายร่างเป็นหมีแพนด้าสภาพอย่างที่เห็น แต่ตอนนี้โอเคดีแล้ว

ขอบใจที่น้องมันอุตส่าห์สังเกตเห็น (แสดงว่ากูต้องโทรมมากๆแน่ๆเลย ใช่ไหม ... ฮือ ฮือ)
.
.
.

หลังจากเราได้กาแฟตามที่สั่ง

เรากับน้องชายใจสาวก็เดินกลับขึ้นตึกด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้คุยอะไรกันมาก

คุยเรื่องงานเล็กๆน้อยๆ

จากนั้นก็แยกย้ายกลับขึ้นตึกใครตึกมัน ห้องใครห้องมัน ...


เรากลับขึ้นห้อง ดูดกาแฟ แล้วเดินไปแปรงฟัน

จากนั้นกลับมานั่งที่โต๊ะอีกรอบ


เปิดคอมพ์

เช็คอีเมลล์

.
.

น้องชายใจสาวคนเมื่อกี๊ ... ส่งอีเมลล์น่ารักตามมาตบท้ายกาแฟมื้อเที่ยง



นอกจากข้อความสั้นๆในอีเมลล์

ก็ยังแนบรายละเอียดเกี่ยวกับการดูแลรักษาโรคความดันต่ำแถมมาด้วย

ขนาดไม่ค่อยได้เจอหน้ากันบ่อย นาน น๊านจะเจอกันที ส่วนใหญ่จะเจอกันในห้องประชุม

แต่เล่นมุขนี้ ... มันน่ารักจริงๆเลยหว่ะ

ขอบใจน้องโทมากๆเลยนะ

และก็ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆในการทำงานมาตลอด

อีเจ๊ซึ้งโคตร ...

เป็นอีเมลล์ยามบ่าย ที่เปิดอ่านแล้วรู้สึกดี

กาแฟที่ขมๆปากอยู่หน่ะ หวานเจี๊ยบขึ้นมาเลยเชียวแหล่ะ