ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา
ทุกๆวัน
เราจะกลับมาถึงบ้านด้วยสภาพเหงื่อไหลไคลย้อย หน้ามันแผล่บๆ
ซึ่งตอนนี้เรากำลังสนุกกับการไปวิ่งที่สวนสาธารณะหลังเลิกงานทุกๆเย็น

พอห้าโมงเป๊ง ...
เราจะรีบปิดคอมพิวเตอร์
เปลี่ยนเสื้อผ้า
แล้วเดินลิ่วๆไปที่สวนรมณีนาถ

จากที่เมื่อก่อน เราจะเป็นมนุษย์ที่ขี้เกียจมากๆ
แต่ว่าตอนนี้เรายังรู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกัน
ว่าเราเป็นอะไรไปเนี่ย
หรือว่าเราจะเสพติดการออกกำลังไปแล้ว
โอ๊วจ๊อซ ... ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อ ... (อยากจะร้องกรี๊ด)

การได้ออกไปวิ่งในสวนที่มีต้นไม้เยอะๆ มันเป็นความรู้สึกที่ดีจริงๆ
ยิ่งถ้าวันไหนออกไปวิ่งหลังจากที่ฝนเพิ่งตกเสร็จใหม่ๆ
เราจะได้กลิ่นหญ้า กลิ่นดินหอมๆ ก็ยิ่งรู้สึกดีเข้าไปใหญ่

การได้ออกกำลังทำให้เรารู้สึกกระฉับกระเฉงขึ้น
ก่อนหน้านี้ ร่างกายเรามันหนืดๆเนือยๆมากๆ
แค่เดินขึ้นบันไดยังเหนื่อยประมาณว่าหัวใจเต้นแรงแทบจะปลิ้นออกมาข้างนอก

แต่ตอนนี้สมองของเราปลอดโปร่งมากๆ

มีแรงคิดงาน มีพลังงานที่จะทำอะไรๆอีกมากมายที่เราอยากทำ
ที่สำคัญ มันช่วยให้เราง่วงนอนและเข้านอนเร็วขึ้น
เราหลับสบาย และตื่นมาโดยที่ไม่รู้สึกหนืดเนือยเหมือนเมื่อก่อน