สืบเนื่องจากคอมเม้นท์เอ็นทรี่ที่แล้ว
ยายนุ่น (เพื่อนจาก updiary)
เม้นท์มาแซวให้อัพบล็อกบ่อยๆหน่อย
แหม่ ... ไอ่เราก็อยากอัพบ่อยๆนะยะ แต่ตอนนี้ทำได้แค่อาทิตย์ละครั้ง
เพราะงานเยอะมาก รับงานฟรีแลนซ์มาทำด้วย (กำลังอยู่ในช่วงงกเงิน)
อยากทำนู่นนั่นนี่เต็มไปหมด เอาเป็นว่าอัพอาทิตย์ละครั้งนี่ก็หรูแล้ว
เอ็นทรี่นี้เลยยาวหน่อยนะจ๊ะเพื่อนๆจ๋า
ปนกันมั่วไปหมด อิฉันก็เขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยล่ะ
เริ่มกันที่ เรื่องที่อยากบอกต่อ
ถ้ามีโอกาสก็ไปชมกันเถิด
ไปดูมาแล้ว ฟ้าจรดทราย เดอะะมิวสิคัล
รอบที่เราไปดู เป็นรอบแรกที่เปิดให้คนเข้าไปดู(ฟรี)
แอบปลื้มนิดๆที่เป็นคนดูกลุ่มแรกที่ได้ดูแบบเต็มๆ (อุ๊ย...ดีใจนะเนี่ย)
เค้าเปิดแสดงกันที่โรงละครเมืองไทยรัชดาลัยเธียเตอร์ ศูนย์การค้าเอสพลานาด
(เดินทางสะดวกมากๆ โผล่มาจากใต้ดิน เดินอีก 3 ก้าวก็ถึงแล้ว)
วันที่ไปดู โรงละครยังไม่เรียบร้อยดี
เห็นเค้ายังปูพรมกันไม่เสร็จ กลิ่นสียังสดๆอยู่เลย
แต่ทางเข้าโรงละครหรูเริ่ดอลังการดีค่ะ (ชอบแชนเดอร์เลียร์)
เราได้บัตรฟรี อภินันทนาการมาจากน้องชาย
เนื่องจากรอบที่อิฉันไปดู เป็นรอบบัตรฟรีสำหรับบรรดาญาติโยมนักแสดง
น้องชายเราเป็นนักดนตรีที่ร่วมบรรเลงเพลงประกอบโชว์ในครั้งนี้
เค้าเลยแจกบัตรฟรีมาให้บรรดาญาติๆได้ดูกัน
ได้โควต้ามา 2 ใบค่ะ เลยไปดูกับน้องสาว 2 คน
ก่อนเข้าไปดูก็ตื่นเต้น ตื่นเต้น (วันนั้นคนเยอะเหมือนกัน)
อิฉันได้บัตรชั้น 2 ค่ะ แถว A ด้านหน้าเลย
แต่พอจบองก์แรก เราก็ย้ายตูดไปนั่งชั้น 1
ซึ่งได้อรรถรสในการชมกว่าชั้น 2 มากๆๆๆๆๆ
นั่งชั้น 1 จะได้อารมณ์ร่วมจากการบรรยากาศของฉาก
ดื่มด่ำกับแสง สี เสียง เหมือนนั่งอยู่ในท้องทะเลทรายและท้องพระโรงจริงๆ
ถ้าใครจะไปดู แนะนำให้ซื้อตั๋วชั้น 1
จ่ายแพงหน่อย แต่รับรองว่าคุ้มค่ามากๆ
นั่งขนลุกกันตั้งแต่เปิดฉาก ยันจบเรื่อง
จะอธิบายยังไงดีหว่า ... เพราะว่ามันเป็นโชว์ที่น่าประทับใจจริงๆ
โดยเฉพาะมอสกับนัทมีเรีย (ขอกรี๊ดดังๆ) ไม่น่าเชื่อว่ามอสจะทำได้ขนาดนี้ อึ้งไปเลย
น้องญาญ่าหญิงก็เก่งมาก เล่นเป็นตัวร้ายได้น่ากลัวจริงๆ
ถ้าเทียบกับทวิภพ ก็คนละอารมณ์กันเลย
ทวิภพเพลงเพราะ ดูไปก็นั่งอมยิ้มไป
แต่ฟ้าจรดทรายจะออกแนวดราม่า ต่อสู้ชีวิต ครบรส
(มีเลิฟซีนด้วยนะ ... ซีนนี้พลาดไม่ได้)
ฉากสวย เพลงเพราะ โปรดักชั่นดี
ถ้าเสียเงินไปดู ไม่เสียดายเงินแน่ๆจ๊ะ (แต่ราคาบัตรก็แพงพอสมควร)
ถ้ามีเวลาก็ไปดูกันเถอะ สนับสนุนคนทำงานค่ะ
เพราะคนทีมีฝีมือจะได้มีอาชีพ มีสถานที่ทำงานกันเป็นที่เป็นทาง
(น้องชายอิฉันมันจะได้มีที่ทำมาหากิน...อันนี้สำคัญ)
บ้านเราจะได้มีสถานบันเทิงที่สร้างสรรค์ เย๊ ..ประเทศไทยมีบรอดเวย์แล้ว ไชโย...
...
ขออวดรองเท้าที่เพิ่งซื้อมาซะหน่อยนะจ๊ะเพื่อนๆจ๋า
เพิ่งไปสอยมาจากแผงรองเท้าหน้าออฟฟิศเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา
เป็นรองเท้า Second hands แต่สภาพใหม่เอี่ยมอ่อง (ไม่เน่าจ๊ะ)
ราคา 120 บาทขาดตัว ไม่ได้ซื้อรองเท้าผ้าใบนานแล้ว
ราคานี้ตรงคอนเซ็ป (ถูกๆไว้ก่อน) สีสันก็สะแด่วแห้ว Naew มั่กๆ
120 นี่ก็โอเคนะ เอาไว้ใส่ลุยฝนเล่นๆ ถ้าพังก็ไม่ต้องเสียดายอะไรมาก
ที่สำคัญ ใส่สบายเท้า ข้างในนุ่มๆนิ่มๆดี
รองเท้าราคาจะถูกจะแพงก็ไม่สำคัญเท่ากับใส่สบาย ไม่กัด เดินเหินสะดวก
จริงไหม ... จริงไหม ?
ขาตั้งกล้องแปลงร่าง
อาทิตย์ก่อนนั่งเคลียร์ข้าวของในบ้าน เนื่องจากบ้านรกมาก
กำลังจะทิ้งเจ้านี่ลงถังขยะเลยนะ
มันคือขาตั้งกล้องคุณภาพต่ำ ที่แถมมาตอนซื้อกล้องวีดีโอ
ซึ่งมันก็สมกับเป็นของแถมจริงๆ เพราะลองเอามาใช้งานได้ครั้งเดียว (ครั้งเดียวจริงๆ)
หัวมันก็หักคามือเลย (ขนาดบิดหัวเบาๆนะเนี่ย ... พุทโธ่)
ขาตั้งกล้องคุณภาพไม่ดี อย่าได้เอามาใช้เชียวนะ
เพราะมันไม่คุ้มกับการที่เราต้องมาเสี่ยงกับอุบัติเหตุ
กำลังจะโยนทิ้งอยู่แล้วเชียว
แต่ก็เสียดายอ่ะนะ ... มันน่าจะเอามาทำอะไรได้บ้าง
(อาทิเช่น ... เอามาทำเป็นราวตากผ้าเป็นต้น)
แต่หลังจากเอามาจับๆบิดๆ
ก็โป๊ะเช๊ะ ...
คือว่าอิฉันมีโครงการจะไปเรียนวาดรูปสีน้ำค่ะ
โครงการนี้มีมานานแล้ว แต่ไม่ไปซะที เพราะไม่มีเวลาเลย
แหม ... บอกไป ประเดี๋ยวจะมีคนมาค่อนขอดว่า หนอย...กระแดะไปเรียนวาดรูป
แต่อิฉันอยากเรียนจริงๆอ่ะ เพราะตอนนี้วาดรูประบายสีแบบมวยวัดมาก
สะเปะสะปะ ... ฉะนั้นแล้ว ไปหาที่เรียนเป็นเรื่องเป็นราวดีกว่า
เพราะเราเป็นคนไม่มีพื้นฐานเรื่องสีหรือเรื่องอะไรเกี่ยวกับศิลปะเลย
ดังนั้น ขาตั้งกล้อง จึงแปลงร่างกลายมาเป็นขาตั้งเฟรมวาดรูป
ด้วยประการฉะนี้ ...
สรุปว่า ของบางอย่างก็ยังมีประโยชน์อยู่นะ
เกือบทิ้งซะแล้วไหมล่ะ
นี่ถ้าคิดช้ากว่านี้ ไปอยู่ในกองขยะแล้วนะเนี่ยตัวเอง
วันนี้นังตริ๊กอัพบล็อกยาวเชียว (ตาลายกันไปเลย ... อิอิ)
แต่ว่าก็ขอบคุณเพื่อนๆที่แวะเข้ามาอ่าน
ทั้งเพื่อนใหม่เพื่อนเก่า
คนเล่าก็ดีใจ เวลามีคนมาอ่านบล็อกเรา
มีสาระมั่ง ไร้สาระมั่งก็ว่ากันไป
แต่สงสัยจะมีแต่เรื่องไร้สาระอ่ะ ... แห่ะ แห่ะ
เป็นคนไม่ค่อยมีเรื่องมี่ราวอะไรเท่าไหร่
วันๆก็ทำงาน เลี้ยงแมว เที่ยวๆเล่นๆ ... ชีวิตก็มีแค่เนี๊ยะ
ขอทูลลาไปทำงานก่อน
ก่อนที่จะขี้เกียจมากไปกว่านี้
(แต่หน้าตา+ไซส์ดันถูกใจ เลยควักกระเป๋าซื้อ
) ส่วนขาตั้งกล้องนี่หัวครีเอทมากค่ะ! ชอบๆ
....ว่าแต่รูปร่างมันคุ้นๆแฮะ 
